Zrzucenie maski nałożonej człowiekowi przez behawiorystów i psychoanalityków oraz bycie przeźroczystym jak kryształ czyni jednostkę bardziej otwartą na innych, ich potrzeby i uczucia, ale jednocześnie umożliwia sprawniejszą eksploracją własnego wnętrza. Znajomość siebie samego, swoich pragnień, uczuć, zdolności rodzi potrzebę samorealizacji, która w psychologii humanistycznej zajmuje centralne miejsce i jest rozumiana jako proces rozwijania zdolności do spostrzegania nieprzekłamanej rzeczywistości oraz do bycia nieprzywiązanym zarówno do rzeczy, jak i idei. Ponadto samorealizacja to także zainteresowanie okazywane innym ludziom oraz zdolność tworzenia wolnego od presji kultury.
Podstawę filozoficzną psychologii humanistycznej stanowią egzystencjalizm, personalizm oraz fenomenologia, które mimo swoich indywidualnych różnic są zgodne co do upodmiotowienia sytuacji badawczej, dialogu i komunikacji między ludźmi, uwzględnianiu perspektywy badanego, odwoływaniu się do empatii oraz łączeniu psychologii jako nauki z praktyką, czego efektem jest psychoterapia. W zależności od przedstawicieli poszczególnych nurtów psychologii humanistycznej każda z rodzajów psychoterapii koncentruje się na nieco innych aspektach życia człowieka i na co innego kładzie nacisk.
Podstawę filozoficzną psychologii humanistycznej stanowią egzystencjalizm, personalizm oraz fenomenologia, które mimo swoich indywidualnych różnic są zgodne co do upodmiotowienia sytuacji badawczej, dialogu i komunikacji między ludźmi, uwzględnianiu perspektywy badanego, odwoływaniu się do empatii oraz łączeniu psychologii jako nauki z praktyką, czego efektem jest psychoterapia. W zależności od przedstawicieli poszczególnych nurtów psychologii humanistycznej każda z rodzajów psychoterapii koncentruje się na nieco innych aspektach życia człowieka i na co innego kładzie nacisk.