Nurt psychologii humanistycznej zrodził się w latach 40-tych XX wieku jako sprzeciw wobec psychoanalizy oraz behawioryzmu. Swój rozkwit przeżywał jednak dopiero w latach 60-tych, kiedy to nazywany był trzecią siłą psychologii lub przełomem w psychologicznym myśleniu o człowieku. Przedstawiciele tego nurtu, do których zalicza się m.in. Rogers, Perls, Laing, Maslow, Lowen, Janov, zarzucali kreowanie uproszczonego i odbiegającego od rzeczywistości obrazu człowieka, który jest niejako zniewolony przez popędy lub sterowany przez sytuacje bodźcowe. Ograniczenia psychoanalizy i behawioryzmu, które odrzucały możliwości i zdolności człowieka czyniące go niepowtarzalnym, przyczyniły się do ugruntowania założeń nowej psychologii, która za cel stawia sobie zrozumienie wewnętrznych przeżyć człowieka oraz nauczenie go opanowywać swoje przeżycia.
Człowiek w nurcie humanistycznym jest traktowany jako podmiot autonomiczny, który nie jest już bezwolną marionetką, lecz samodzielnie i z pełną świadomością przyjmuje rolę obserwatora i kreatora rzeczywistości. Według psychologów humanistycznych stanowi również istotę posiadającą ogromny potencjał tkwiących w niej zdolności. Dzięki spontaniczności, twórczości i żarliwości, którym wtóruje ogromna motywacja wewnętrzna, jest on w stanie doznać przeżyć transcendentalnych. Akcentowanie znaczenia bezpośredniego przeżycia wewnętrznego oraz analiza problemów duchowych, wartości oraz perspektyw idą w parze z koncentracją na bezpośredniości i teraźniejszości. Skupienie się na 'tu i teraz' jest głównym założeniem idei psychologii humanistycznej i nakazuje człowiekowi nauczyć się okazywać swoje uczucia zarówno wobec samego siebie, jak również wobec ludzi z najbliższego otoczenia oraz akceptować i przeżywać uczucia innych kierowane wobec niego.
Człowiek w nurcie humanistycznym jest traktowany jako podmiot autonomiczny, który nie jest już bezwolną marionetką, lecz samodzielnie i z pełną świadomością przyjmuje rolę obserwatora i kreatora rzeczywistości. Według psychologów humanistycznych stanowi również istotę posiadającą ogromny potencjał tkwiących w niej zdolności. Dzięki spontaniczności, twórczości i żarliwości, którym wtóruje ogromna motywacja wewnętrzna, jest on w stanie doznać przeżyć transcendentalnych. Akcentowanie znaczenia bezpośredniego przeżycia wewnętrznego oraz analiza problemów duchowych, wartości oraz perspektyw idą w parze z koncentracją na bezpośredniości i teraźniejszości. Skupienie się na 'tu i teraz' jest głównym założeniem idei psychologii humanistycznej i nakazuje człowiekowi nauczyć się okazywać swoje uczucia zarówno wobec samego siebie, jak również wobec ludzi z najbliższego otoczenia oraz akceptować i przeżywać uczucia innych kierowane wobec niego.